Rıdvan Dilmen

Diyarbakır’ın direnci

Fenerbahçe takımında mücadele etmeyen oyuncu yoktu. Ama karşılarında en az kendileri kadar mücadele eden bir rakip buldular

Beklenmedik şekilde çok dirençli bir takım çıktı Fenerbahçe’nin karşısına. Diyarbakırspor bütün yabancılarını oynattı, üstüne bir de 4-4-2 oynadı. Baskı yemediler mi, yediler. Ama yedikleri dakikalarda çok fazla pozisyon vermediler.
Ben Fenerbahçe’den çok Diyarbakır yazmak istiyorum. Fiziki kaliteleri üst düzeyde. Ve savaşıyorlar. Bunun dışında hücumu da düşünüyorlar. Top Fenerbahçe’ye geçtiğinde takım halinde savunmaya dönüp ceza alanına gömülüyorlar ve cansiperane tüm vuruşlara atlıyorlar.
Teknik Direktör Daum ikinci yarının başında Güiza’yı sokup risk aldı. Bu kez Diyarbakır orta sahası da ileriye çıkmaya başladı. Bunlardan bir tanesinde Ayman ceza alanından dönen topu aldı, iki kez dürttü ve müthiş bir vuruşla golü buldu.
Fenerbahçe takımında mücadele etmeyen oyuncu yoktu. Ama karşılarında en az kendileri kadar mücadele eden bir rakip buldular. Sürekli göbekten hücum denemeleri en büyük hatalarıydı. Ne Santos, ne Gökhan Gönül, ne de çizgide oynayan Mehmet Topuz ile Özer oyuna genişlik kazandırdılar. Kısacası organize olamadılar. Mehmet Topuz ve Özer içeriye çok girince dakikalar hep Diyarbakırspor’un lehine işledi. Kaptan Alex de kalabalığın içinde kaybolunca pozisyon üretmekte zorlandılar. Son dakikalarda da bir karambolde beraberliği kurtardılar.
Ben şahsen Teknik Direktör Daum’dan, Santos’un önünde Vederson’u oynatmasını beklerdim. Çünkü Vederson tam bir çizgi oyuncusu. Daha fazla sol kanadı kullanabilirlerdi.
Sonuçta Fenerbahçe hiç ummadığı bir sonuçla karşılaştı. Takımın en iyi oyuncusu Bilica idi. Diyarbakırspor’da ise kötü oynayan tek kişi bile yoktu. En fazla bir puan haklarıydı. Onu da almayı başardılar.
Haken Koray Gençerler’i hiç ama hiç beğenmedim. Güiza’nın ceza alanında çekilmesi çok net penaltıydı. Emre’nin Adnan’a yaptığı faulde de sarı değil kırmızı göstermeliydi. Bunun dışında kartlarını genelde hatalı kullandı.